|
Tanık
Bir çınara sarıldım.
Kollarım öyle kısa geldi
Asırların tanıklığına kapıldım
Her ses, her görüntü eldi
Umutlarını dinledim
Sevdalarıyla inledim
Gözyaşlarında elendim
Dibine toprak olarak yığıldım
Kim bilir kaç papatya yaprağından ayrıldı
Her biri düşerken seher yellerinden sıyrıldı
Oysa güneşine başını çevirmiş
Gövdesinden yükselirken tüm âlemi çevirmiş
Başını eğerken ayılmış
Ölmüş sevdanın mahreminde!
İzmaritler var birkaç tane
Dün geceden kalma sarhoş şişelerinden hane
Aşk değil bu kirlilik belkide
Yaşadığım yüzyıl toprağına ihanet etmekte
Ses gelsin istemez
Dert çeksin istemez
Kaçmak kendinden ağaç gölgelerinden
Bir gece vakti bu yüzden buralar dolar oldu
Aşk diyen geçmiş geleceğinde stresle doldu
Ağaç tazeleri elde kırbaç
Beden sarhoş ruh bırakılır aç
Ayın kör ışığı çirkinliğine maske
Böcekler kafalarında takke
Kaldırır birde neyin şerefiyse “Şerefe!”
Sarıldıkça imdat der gibi titriyor
Sanki kendimi görmesin istiyor
Bende yüzsüzlük işte, anlatsa ne yapacağım ki
Boş yere aklımı meşgul edip lüzumsuzluğumu besliyor
Kendime sesleniyorum
Sen iyisi tefekkür et
Her yaprakta zikir var bir davet
Gereksiz merakınla ibadetine yapma tecavüz
Yapma farkında olmadan kendine eziyet
Tırmandım ağacın dallarına
Arılardan gördüm bal dallarına
İmrendim hallerine
Bir yaprak olmalıydım yeşilinde her renk
Bir ömürlük kışa kadar
Her ana sığardım olurdum yazar
Rabbimden tılsımlı ahenk
Fıtratımı yaşardım azar azar…
Sen çınarsan bende pınar
Kışında beslerim seni, olurum yar…
Saffet Kuramaz
|
