|
Çölün Nurundan Yansıyan Kumlar
Her an ölmüyor muyuz?
Hepten kir çıkarma telaşı niye?
Yaşamak için gönderilmedik mi?
Sövmeler, germeler velhasıl nice yanlışlar
Secdeye varınca alnında erimiyor mu?
Öyleyse, o alın senin değil
Ruhunu nereye bağladın?
Çiçek ancak baharda açar
Yeşil kubbe göründükten sonra
Her tonunda sünnet akar
Dilde tazelenirken gonca!
Yiğitsen başını kaldır
Meydan oku gök gürültüsü günahlarına
Şimşeğine dayanabilir misin?
Korktuğun o geceler hep karanlıktır ya
Bir lokma ekmeği o anlarda anabilir misin?
Doymadığın…
Bugün abdestini yağmurla al
Gözyaşı yalnızlıklarına son ver!
Kâbe nefesin, o heyecanla tavafa dal
Ölmeye değil, anlara değil
Ölümsüzlüğe, iman dedikleri sonsuza sal...
Çölün nurundan yansıyan kumlar
Kum fırtınası tepeciklerde heykelin
Sahralarına düşer gölgelerde emelin!
Tek başına olmadığını anladığında
Sımsıkı sarar makberinde Cebel-i Nur
Çığlık çığlığa haykırırsın:
“Anne kavuştum sana artık… Anneee…”
Saffet Kuramaz
|
