|
Saffet’in Sabahı
Çatıda karanlık ezan ardından
Aydınlığa sırla aralanıyor…
Kalbimde karalık namaz bahtından
Mumdan güneşine nar, nurlanıyor!
Doğanın mahremi şeklen açılıyor
Her mana Mevla’dan kula saçılıyor
İlahiyat ruha miraçlaşıyor
Gözümde cenneti dem surlanıyor!
Yüksek pencereden aktım sokağa
Virane sokak çöl, kuldan yokluğa
Yanmayan lambalar hasret tokluğa
Feryadım çaresiz karalanıyor!
Sanki makberdeyim her yer yemyeşil
Rüzgar ibadette her sırra ehil
Evinde yatanlar bekler ebabil
Dünya uykusuna sevdalanıyor…
Dünya meşgalesi kalkmak zorunda
Beden gıdasıdır yalnız sorunda
Ölmüşün peşinde yanar korunda
Hem yaşarken pişman hem ahlanıyor!
Saffet’in sabahı zikir sefası
Yıkarken kalbini bulur devası
Dünyanın yüküdür bilir cefası
Öncelik ruhunda sıralanıyor…
Saffet Kuramaz
|
