|
Filistinli Anne’nin Feryadı…
Kiraz yiyeceğim diye direniyordu çocuk
Gözünde yaşlar dilinde yalvarmalar bir hayli!
Anne boynunu bükmüş, duvarda asılı gömleğe bakmakta
Ebru sanatına bulanmış gömlekte kan lekeleri…
Gözünde Nuh Tufan’ı,
Yüreğinde sonbahar hazanı
Acı tatlı hatıralar ciğerini yakmakta!
Abdullah'ını, İsrail askerleri şehit etmişti
Toprağa gömerken sanki ruhu onunla gitmişti
Gencecik ömür, umut ve gelecek bitmişti
Sel yanaklarından akmakta!
Çocuğu hala kiraz derdinde,
Yok ki parası alsın, laf bilmez dert bilmez çocuk işte!
Görmüş İsrailli piçin yediğini,
Yarım dişleyip yollara attığını,
Top oynar gibi şükürsüz vurduğunu,
Rızık işte, nimet… Kiminde olur bilmez kıymet
Kiminde olmaz bakarda ağlar, duyar minnet…
“Yavrum şu gömleği görüyor musun?”
“Üstündeki boyası kirazdan değil kandan…”
“Kirazı yersen eğer, İsrailli çıkıyor senden!”
“Babamız yok artık, erkeğimiz sensin!”
“Bu eve kiraz girmeyecek, elin kalem tutsun!”
“Babanı öldürenin silahı güç olsun damarlarında”
“Selahattin Eyyübi gölgesi izleyeceksin"
"Hazreti Ömer adeletini dinleyeceksin!"
“Allah ne emrettiyse onu öğren ve yaşa!”
“Dünyana değil hesabını isteyene kul ol…”
"Baban için ağla, yüreğini dağla!
Evdeki tek Mum söndü,
Azap yolundan İsa(as) göründü
Hıçkırıkları kapladı gecekonduyu!
Gömlek tuvale döndü,
Resmi ezeberleyen çocuğa çizildi yol…
Saffet Kuramaz
|
