|
Tutma gözyaşını, sal ki cihâna Dost arayan seyyah boş döndü hana Şimdi soracaklar: Ne oldu sana Yâre giden kervan yoldan mı caydı, Bir dost mu yitirdin? Ölsen evlâydı!
Samanyolu yanmaz, bir daha yanmaz, Artık bu sevdâya kimse inanmaz!
Soğuk kalplerdeki asılsız rüyâ Çıkmaz bir leke gibi sürülürken Hayat denen uykuya Son yıldız bu gökten son kez kayacak Kimse anlamayacak: Neden gözlerden dökülür yaşlar, Neden yaşar insan Sevince ancak...
Ağla: Bu, derdinin dermânı dostum Ağla: Bu, sâhibin fermânı dostum
Sen de biliyorsun: Ne yâr dediğinde yâri anlayan, Ne bir dost –candan- Vefâkâr ne bir rüyân oldu. Bitmeyecek gibiydi âdetâ zaman Velâkin hitâma erdi masallar, Mühletin Doldu...
Ağla, yürüsün aşk kervânı dostum Ağla: Bürüsün aşk her yanı, dostum Ağla: gözyaşında bir mûcize var Ağla, merhamete gelsin şirin yâr…
H. Selçuk Bekâr
|