|
Tutma gözyaşını, sal ki cihâna
Dost arayan seyyah boş döndü hana
Şimdi soracaklar: Ne oldu sana
Yâre giden kervan yoldan mı caydı,
Bir dost mu yitirdin?
Ölsen evlâydı!
Samanyolu yanmaz, bir daha yanmaz,
Artık bu sevdâya kimse inanmaz!
Soğuk kalplerdeki asılsız rüyâ
Çıkmaz bir leke gibi sürülürken
Hayat denen uykuya
Son yıldız bu gökten son kez kayacak
Kimse anlamayacak:
Neden gözlerden dökülür yaşlar,
Neden yaşar insan
Sevince ancak...
Ağla: Bu, derdinin dermânı dostum
Ağla: Bu, sâhibin fermânı dostum
Sen de biliyorsun:
Ne yâr dediğinde yâri anlayan,
Ne bir dost –candan-
Vefâkâr ne bir rüyân oldu.
Bitmeyecek gibiydi âdetâ zaman
Velâkin hitâma erdi masallar,
Mühletin
Doldu...
Ağla, yürüsün aşk kervânı dostum
Ağla: Bürüsün aşk her yanı, dostum
Ağla: gözyaşında bir mûcize var
Ağla, merhamete gelsin şirin yâr…
H. Selçuk Bekâr
|
